بازگشت

"از خدا نگريزيد, رو به سويش آوريد! اين است سنگر متين شما در برابر تنهايی و افسردگی روزافزونتان." ما فرزندان خدا نيستيم که چشم انتظار احساسات و عواطفی چون عواطف بشری در اين رابطه باشيم, چرا که ما برای خود خلق شده و تعلق به خويشتن و دنيای خود داريم. خداوند قوانين خود را به ما تحميل نکرده است, بلکه شعور تدوين و بهره گيری از قوانين را به ما اعطا نموده است؛ برخورداری بخردانه و بر ابتنای عقل. چشم داشت او از ما اگر توقعی داشته باشد چيزی جز اين نيست که با شکيبايی و بردباری و با بهره گيری از توانمندیِ به وديعت نهاده شده در نهادمان بر موانعی که نه او بلکه خودمان نا آگاهانه و چه بسا نابخردانه فرا راهِ زندگی و نيل به آسايشمان پديد آورده ايم, پيروزمندانه فائق آييم. او اين جهان را نه خود که برای ما آفريده است و از اين رو تعلق به ما دارد. من نمی توانم خداوندی را تجسم کنم که با نگرشی مالکانه و برده دارانه به مخلوقات خود بنگرد. پس بايد پذيرفت که اين جهان را ما و عملکردمان بدين جا کشانده است و هر آنچه هست نتيجه رفتار و عمل انسان هاست و آنکه در اين راستا سزاوار سرزنش می باشد کسی جز خودمان نيست. ما در کل اين فرآيند هيچ گاه او را آنچنان که سزاوار است, حمد و ستايش نکرده ايم. من بر اين باورم که به هنگام مرگ بخشی از وجود ما به جانب خداوند يعنی سر منشاء نخستين خود پر خواهد کشيد؛ چرا که هر چند توان وصف و بيانش را نداشته باشم اما يقين دارم که بارقه ای هر چند خرد از انوار خداوندی در نهاد هر انسانی به وديعت نهاده شده است و اين همان چيزی است که "بودن" ما ريشه در آن دارد.  کالين مک کالو

---